Zakażenie wirusem różyczki w pierwszym miesiącach ciąży może być przyczyną poronienia lub wad wrodzonych u płodu. Ważne jest by kobieta planująca zajść w ciążę , która nie przechorowała różyczki, zaszczepiła się (min. 3 miesiące przed planowaną ciążą). W Polsce szczepienie należy do obowiązkowych w kalendarzu szczepień. Warto sprawdzić poziom przeciwciał przed ciążą i ew. podać dawkę przypominającą.

Najbardziej groźne jest pierwotne zakażenie różyczką w pierwszych ośmiu tygodniach trwania ciąży- kształtują się wtedy narządy wewnętrzne dziecka. Wśród wad które może wywołać różyczka wymienia się: zaburzenia wzroku, np. jaskra, zaćma; zaburzenia słuchu, np. głuchota, wodogłowie, upośledzenie umysłowe,deformacje kończyn dolnych i górnych, wady serca, uszkodzenia wątroby itd. Infekcja po 16. tygodniu ciąży zwykle nie powoduje wad wrodzonych u dziecka.

Pierwotne zakażenie CMV cytomegalią (czyli zakażenie, które wystąpiło pierwszy raz podczas ciąży) u kobiet w ciąży jest niebezpieczne, może skutkować wystąpieniem wad płodu i upośledzonego rozwoju psychoruchowego dziecka. Ryzyko transmisji CMV podczas zakażenia pierwotnego wynosi ok. 30% Przebycie zakażenia CMV przed ciążą nie chroni przed ponownym zakażeniem, przed reinfekcją lub reaktywacją wirusa, ale chroni płód przed transmisją zakażenia w ok. 99% przypadków.
Podczas porodu istnieje ryzyko zakażenia wirusem opryszczki (HSV) . Zakażenie u noworodka może być ograniczone do oczu, skóry i jamy ustnej. Jednak może dotyczyć także układu nerwowego. W przypadku występowania opryszczki na narządach płciowych często poród odbywa się drogą cięcia cesarskiego.

Parwowirus B19 powoduje chorobę piątą (rumień zakaźny), łagodną chorobę wieku dziecięcego. Kobiety w ciąży, które nie przechorowały wcześniej rumienia zakaźnego powinny unikać kontaktu z osobami chorymi. Około 30% kobiet w ciąży, które zachorują przenoszą zakażenie przez łożysko do płodu. Zakażenie w pierwszym trymestrze ciąży może skutkować poronieniem. Istnieje także ryzyko wystąpienia poważnych powikłań u płodu, np. ciężkiej niedokrwistości, obrzęku uogólnionego, niewydolności serca, zapalenia mięśnia sercowego, zgonu, który najczęściej występuje w przypadkach zakażeń nabytych przed 20 tygodniem ciąży. Jednak u większości dzieci z potwierdzonych zakażeniem wewnątrzmacicznym nie stwierdza się powikłań, a  rozwój jest prawidłowy.

Zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B i C mogą być przyczyną zakażenia u noworodka. Transmisja wirusa zapalenia wątroby typu B jest częstsza niż C (ok.4%). Noworodki  matek zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu B otrzymują immunoglobulinę po urodzeniu wraz ze szczepieniem. Na wirusa zapalenia wątroby typu C nie ma szczepionki.