Podjęcie decyzji o szczepieniu kobiety ciężarnej jest trudne. Wymaga od lekarza precyzyjnego rozważenia ryzyka wynikającego z choroby oraz ryzyka wynikającego z zastosowania preparatów uodparniających, tym bardziej, że podczas ciąży organizm reaguje na szczepienia ze zwiększoną wrażliwością. Aby przeprowadzić szczepienie, ryzyko wnikające z choroby musi przewyższać ryzyko wynikające ze szczepienia. Szczepienie bierze się pod uwagę u ciężarnych, u których istnieje zwiększone ryzyko ekspozycji na wirusa (np. pracownicy służby zdrowia), w przypadku epidemii lub też wyjazdu w rejony zagrożone chorobami tropikalnymi. Przed szczepieniem warto wykonać testy serologiczne na obecność przeciwciał.

Często zdarza się, iż kobieta nie pamięta czy chorowała na jakąś chorobę wirusową lub przechodziła jej postać poronną, co spowodowało wytworzenie przez organizm odpowiedzi immunologicznej. Jeżeli testy potwierdzą obecność odpowiedniego miana przeciwciał szczepienie jest zbędne.

Nie ulega wątpliwości, iż największe ryzyko powikłań ciąży istnieje po zastosowaniu szczepionek żywych (różyczka, ospa, świnka). Zdecydowanie powinno się unikać szczepień w czasie pierwszego trymestru ciąży. Wówczas zarodek znajduje się w tzw. fazie organogenezy, podczas której dochodzi do powstawania poszczególnych tkanek oraz formowania się zawiązków organów dziecka.

Wskutek immunizacji matki dochodzi do przechodzenia wytworzonych przeciwciał przez łożysko do krwioobiegu płodu chroniąc go przed zakażeniem. Transfer przeciwciał przez łożysko rozpoczyna się około 20 tygodnia ciąży, natomiast tuż przed porodem ustaje. Ochrona zapewniona przez przeciwciała matki utrzymuje się do około 6 miesiąca życia dziecka, czyli momentu, kiedy jego układ odpornościowy dojrzeje na tyle, by rozpocząć produkcję immunoglobulin. Dodatkową ochronę ze strony matki stanowi karmienie piersią, ze względu na dużą ilość przeciwciał zawartych w mleku kobiecym.