Ogromny postęp, jaki dokonał się na przełomie ostatnich lat w medycynie prenatalnej spowodował, że pojawiło się wiele nowych metod diagnostycznych pozwalających na coraz wcześniejsze wykrycie wielu wad rozwojowych płodu. Znaczna część wykorzystywanych do tej pory badań została zmodyfikowana oraz znacznie udoskonalona, co w rezultacie sprawiło, iż obecnie, nowoczesna diagnostyka prenatalna umożliwia nie tylko wykrycie istniejącej wady, ale również precyzyjne określenie jej rodzaju. Prawidłowe rozpoznanie wady ma istotne znaczenie w podejmowaniu decyzji, co do dalszego postępowania. Nowe możliwości wczesnego rozpoznawania wad strukturalnych przyczyniły się do rozwoju wewnątrzmacicznej chirurgii płodu. Podjęto pionierskie próby chirurgicznego leczenia niektórych z nich jeszcze w okresie życia płodowego. Pierwszą operację płodu przeprowadził Amerykanin Michael Harisson w 1981 r., który uznany został za prekursora tej dziedziny medycyny.

Wewnątrzmaciczne zabiegi chirurgiczne płodu jeszcze do niedawna traktowane były jako eksperyment medyczny. W ostatnich latach, nie tylko na świecie, ale również w Polsce coraz śmielej podejmuje się próby wewnątrzmacicznej korekty wad płodu. Coraz częściej chirurdzy podejmują się operacji na jeszcze nienarodzonych pacjentach, choć są to zabiegi budzące bardzo wiele kontrowersji zarówno w sferze moralnej jak i medycznej.

Jedną z częstszych wrodzonych wad rozwojowych płodu są wady ośrodkowego układu nerwowego. Dzięki operacjom wewnątrzmacicznym możliwe jest ograniczenie ryzyka upośledzenia funkcji neurologicznych u dziecka, spowodowanego obecnością wady. Do takich wad należy przepuklina oponowo-rdzeniowa. Powstaje ona wskutek rozszczepu kręgosłupa. W przypadku tej wady zabieg chirurgiczny na płodzie, przeprowadzany w czasie ciąży, może znacznie zmniejszyć ryzyko wewnątrzmacicznego uszkodzenia rdzenia kręgowego i nerwów wskutek działania czynnika mechanicznego lub chemicznego. Przy otwartych przepuklinach może dojść i najczęściej dochodzi do nieodwracalnych zmian w układzie nerwowym powodujących kalectwo lub zagrożenie życia dziecka.

Ten sposób korekty wady zmniejsza ryzyko wystąpienia u dziecka wodogłowia, zaburzeń przewodu pokarmowego, upośledzenia funkcji zwieraczy czy też paraliżu kończyn dolnych, będących następstwem przepukliny. Zamknięcie przepukliny w życiu płodowym daje dzieciom szansę na całkowitą lub częściową sprawność ruchową jak również kontrolę nad wypróżnianiem. Po odpowiedniej rehabilitacji rozpoczętej od najwcześniejszych chwil życia, dzieci te mają spore szanse na normalne, samodzielne chodzenie.

W Polsce jak do tej pory operacje tego typu zostały przeprowadzone zaledwie trzykrotnie. Dwie pierwsze przeprowadził odpowiednio przygotowany zespół lekarski w Klinice Położniczej Akademii Medycznej w Gdańsku, natomiast trzecią i czwartą wykonano w Klinice Położnictwa i Ginekologii Śląskiej Akademii Medycznej w Bytomiu. Choć efekty tych operacji trudno jeszcze dokładnie oceniać to wyniki takich zabiegów uzyskane do tej pory w Stanach Zjednoczonych są zadowalające.