Coraz częściej zauważa się skłonność do dziedziczenia mięśniaków macicy. Genetyczne przyczyny tego schorzenia nie zostały jednak jeszcze poznane. Do tej pory odkryto tylko jeden gen, który odgrywa znaczną rolę w procesie rozwoju tego schorzenia.

Mięśniaki macicy stosunkowo rzadko występują jako pojedyncze guzy. Zazwyczaj jest ich kilka lub nawet kilkanaście i są one różnej wielkości. Rozróżnić można trzy rodzaje mięśniaków. Ich rodzaj zależy przede wszystkim od umiejscowienia i kierunku rozrostu guza. Wyróżniamy mięśniaki podsurowicówkowe, śródścienne i podśluzówkowe. Mięśniaki podsurowicówkowe umiejscawiają się na zewnątrz trzonu macicy rozrastając się w kierunku błony surowiczej, śródścienne wewnątrz macicy natomiast podśluzówkowe rosną w kierunku błony śluzowej macicy. Spotyka się także mięśniaki uszypułowanie czyli guzy połączone z macicą pasmem tkanki łącznej, tzw. szypułą.

W przypadku, gdy guzy są niewielkie najczęściej nie dają one żadnych dolegliwości. Przeważnie kobiety nie zdają sobie sprawy, że mają mięśniaki. Najczęściej, dowiadują się o tym w trakcie kontrolnego badania ginekologicznego. Gdy guzy są już duże, mogą one powodować takie objawy jak krwawienia, trudności w oddawaniu moczu, zaparcia czy też inne dolegliwości spowodowane uciskaniem przez guz sąsiadujących narządów. W przypadku mięśniaków podśluzówkowych dodatkowym niepokojącym objawem mogącym świadczyć o istnieniu mięśniaków są bolesne, bardzo często ze skrzepami, obfite i przedłużające się krwawienia miesiączkowe. Czasami mogą także występować krwawienia w trakcie cyklu miesiączkowego nie związane z miesiączką. Mięśniaki macicy mogą stanowić również przyczynę trudności zajścia w ciążę bądź też problemy z jej donoszeniem.

Leczenie

Leczenie mięśniaków macicy uzależnione jest przede wszystkim od tego, jakiej są wielkości, gdzie są umiejscowione i jakie dolegliwości wywołują. Ważną rzeczą przy podejmowaniu decyzji co do sposobu leczenia jest niewątpliwie tempo wzrostu guza oraz plany rozrodcze pacjentki. Gdy mięśniaki nie wywołują dokuczliwych dolegliwości, są niewielkie, ich wzrost jest bardzo powolny lub nie rosną wcale z reguły stosuje się żadnego leczenia, a jedynie niezbędne są częste wizyty w gabinecie ginekologicznym w celu kontroli postępu choroby.