Droga preparowania tunelu bocznego powinna być położona pod kątem 45 stopni do linii pośrodkowej, nożyczki ustawione w płaszczyźnie poziomej lub z końcówką skierowaną lekko ku górze. Nacinamy skórę na wewnętrznych powierzchniach ud w miejscach wprowadzania tunelerów. W tym celu należy poprowadzić poziomą linię na wysokości ujścia zewnętrznego cewki moczowej, a następnie poprowadzić drugą linię równoległą 2 cm powyżej pierwszej linii. Punkty wprowadzania tunelerów znajdują się na drugiej linii 2 cm bocznie od bruzdy zgięciowej uda (skórę można spłaszczyć przez jej naciągnięcie). Następnie wprowadzamy tuneler bez taśmy od strony uda do ww nacięcia skóry i przebijamy półkolistą igłą otwór zasłonowy w kierunku od zewnątrz do środka (wypreparowanego wcześniej kanału okołocewkowego) pod kontrolą palca włożonego od strony pochwy. Zakładamy jeden koniec taśmy na tuneler i przeciągamy ją w kierunku odwrotnym. Zabieg powtarzamy po drugiej stronie. Taśma jest zakładana bez napięcia, a jej końcówki na udach są obcinane. Na skórę ud i pochwę zakładamy szwy, analogicznie jak przy TVT.

Cechą tej metody jest znaczne ograniczenie ryzyka okołooperacyjnego i powikłań pooperacyjnych (przebicie pęcherza moczowego i naczyń, zatrzymanie moczu, dysuria). Ponadto może być stosowana w warunkach ambulatoryjnych (nawet w znieczuleniu miejscowym). Taśmą wykorzystywaną w tej metodzie jest Uratape (polipropylenowa, nieelastyczna taśma, powleczona silikonem w części środkowej- podcewkowej) lub Obtaje (polipropylenowa, nieelastyczna, bez silikonowanego powleczenia w części środkowej).

Do innych operacji wykorzystywanych w przypadku WNM zaliczamy:

• pozapęcherzowe i śródpęcherzowe zmarszczenie szyi pęcherza moczowego,
• operację sposobem Lourosa,
• zastąpienie cewki moczowej, 
• plastyki brzuszno-pochwowe.