Profil krwawień oceniano również w badaniu Archera obejmującym 1724 kobiety stosujące w systemie ciągłym lub sekwencyjnym 0,625 mg CEE oraz odpowiednio 2,5/5mg MPA i 5/10mg MPA. Występowanie i średni czas trwania krwawienia z odstawienia i plamień był porównywalny w obydwu grupach stosujących terapię sekwencyjną. Wśród kobiet stosujących ciągłą HTZ odsetek kobiet bez krwawień wzrósł z 52,1% i 56,5% w cyklu 2 do 75,1% i 86,6% w cyklu 11, podczas gdy wśród kobiet stosujących terapię sekwencyjną z 9,6% i 9,9% w cyklu 2 do 17,0% i 19,2% w cyklu 11 odpowiednio dla niższej i wyższej dawki MPA. Nieregularne krwawienia występowały częściej podczas początkowych cykli terapii ciągłej (34,2% i 23,1%) i ich częstość obniżała się podczas badania do 13% i 5,8% w 11 cyklu. Występowanie rozpoznania amenorrhea rosło wraz z dawką progestagenu i liczbą lat od menopauzy.

Leczenie

Ponieważ terapia ciągła wiąże się z mniejszą liczbą krwawień, ten rodzaj leczenia jest lepiej akceptowany przez pacjentki niż terapia sekwencyjna. W badaniu obejmującym 151 kobiet, którym po 2 latach stosowania terapii ciągłej lub sekwencyjnej pozwolono wybrać dowolny rodzaj terapii, po kilku latach 46% nadal stosowało leczenie ciągłe, a tylko 32% sekwencyjne.

W kolejnym badaniu przy stosowaniu przezskórnie 50 ug 17-beta estradiolui i 250 ug NETA krwawienie rozpoczynało się w około 2 dni po zakończeniu fazy progestagennej (13 +/- 2,9 dnia) i trwało średnio 4 dni (4 +/- 2,8 dnia). W podobnym badaniu krwawienie rozpoczynało się średnio 25,74 dnia cyklu i trwało 7,33 dnia. Krwawienie to było słabo nasilone lub obserwowano tylko plamienie w 77% wszystkich dni krwawienia. Nieregularne krwawienia stwierdzono u 42% pacjentek , było ono słabo nasilone lub obserwowano tylko plamienie w 87% wszystkich dni krwawienia. Stwierdzono tylko 1 przypadek rozrostu prostego (1,3%). W badaniu Lindgrena przy stosowaniu sekwencyjnie 50 ug 17-beta estradiolu i 250 ug NETA obserwowano cykle nieregularne w 11%, regularne w 80%, a brak krwawień obserwowano w 9% wszystkich cykli.