Po terminie spodziewanej miesiączki testy ciążowe powinny być już wiarygodne. Prawdopodobnie przyczyna opóźnienia krwawienia jest więc inna. Oczywiście może Pani wykonać dla pewności oznaczenie poziomu β-hCG we krwi.
Co do Pani przeszłości położniczej, być może warto pomyśleć o diagnostyce. Zwykle wprowadza się ją w przypadku poronień nawracających (utrata co najmniej 3 kolejnych ciąż). Można jednak wykluczyć najczęstsze przyczyny poronień już wcześniej. Najlepiej zacząć od analizy wywiadu rodzinnego (wady genetyczne) oraz pani obecnych i przebytych chorób. Znaczenie ma trymestr w którym doszło do
poronienia, a także wiek kobiety. Ważnym etapem diagnostycznym jest wykluczenie
niedoczynności tarczycy oraz przeprowadzenie badania w kierunku nieprawidłowości budowy narządu rodnego. Kolejnym punktem jest wykonanie badań diagnostycznych w kierunku chorób współwystępujących z poronieniami.
Zespół antyfosfolipidowy jest najważniejszą przyczyną poronień nawracających, w przypadku której znane jest postępowanie lecznicze. W diagnostyce wykonuje się oznaczenie antykoagulantu toczniowego, przeciwciał antykardiolipinowych i przeciwko β2-glikoproteinie.
Czynnikiem mogącym wpływać na wystąpienie poronień nawracających są także zaburzenia genetyczne u rodziców. Jeden z partnerów może być na przykład nosicielem zrównoważonej translokacji wzajemnej lub translokacji robertsonowskiej. Są to zmiany genetyczne zwykle nie powodujące objawów, jednak komórka rozrodcza takiej osoby może być nieprawidłowa, powodować wadę u zarodka i sprzyjać występowaniu poronień. Badaniem podstawowym jest oznaczenie kariotypu przyszłych rodziców.
Przeprowadza się też badania w kierunku wrodzonej i nabytej trombofilii (mutacja Leiden czynnika V, niedobory białek C i/lub S oraz antytrombiny III i inne). Trombofilie mogą być przyczyną poronień w następstwie zakrzepicy w krążeniu maciczno-łożyskowym.